ÚRSKURÐUR 1 2 . jú l í 2019 Mál nr. E - 1620/2017: Stefnandi: ÞS69 ehf. (Sigurður G. Guðjónsson lögmaður) Stefndi: Guðmundur Ágúst Pétursson (Ásgeir Þór Árnason lögmaður) Dóm ari: Kjartan Bjarni Björgvinsson héraðs dóm ari 1 I. Dóm kröfur Mál þetta var höfðað 18. maí 2017 og dóm tekið 17. maí 2019. Stefnandi er ÞS 69 ehf., Sundlaugavegi 30a, Reykjavík en stefndi Guðmundur Ágúst Pétursson, Melahvarfi 9, 203 Kópavogi. Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 103.019.818 kr., með dráttarv öxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15 . mars 2015, í kjölfar breytingar við aðalmeðferð málsins, til greiðsludags vegna endurkröfu á hendur honum vegna sjálfskuldarábyrgðar á lánasamningi dagsettum 24. nóvember 2006 upphaflega milli Kaupþings banka hf. og Þrek Holding ehf. að fjárhæð 10.215.000 danskar krónur. Stefndi krefst þess aðallega að kröfu stefnanda verði vísað frá dóm i og stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað eftir mati dóm sins. Til vara gerir ste fndi þær dóm kröfur að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda, en til þrautavara að kröfur stefnanda verði stórlega lækkaðar. Þá er gerð krafa til þess, hvort sem fallist verði á vara eða þrautavarakröfu, að stefnanda verði gert að greiða stefnda mál skostnað. II. Málavextir Málatilbúnaður stefnanda í málinu byggist á því að hann eigi endurkröfu á stefnda þar vegna þess að hann hafi sem ábyrgðarmaður greitt kröfu samkvæmt skuldabréfa láni sem Kaupþing hf. veitti á grundvelli lánasamnings frá 24. nóvember 2006 og stefndi var einnig ábyrgðarmaður að . Lánið sem um ræðir var að fjárhæð 10.215.000 danskra króna og var veitt til félagsins Þrek holding ehf. í þeim tilgangi að kaupa dansk a líkamsræktarfyrirtæki ð Equino x. Stefnandi átti á þessum tíma helmingshlut í Þrek holding ehf. en stefnandi bar á þessum tíma heitið Þrek ehf. Hinn helminginn í félaginu átti síðan félagið Sportfitness ehf. Gengust stefnandi og Sportfitness ehf. sem eigendur í ábyrgð fyrir láni Kaupþings til Þreks holding hf. Að kröfu bankans gen gust fyrirsvarsmenn félaganna, Björn Leifsson, fyrir hönd stefnanda, og stefndi, fyrirsvarsmaður Sportfitness , einnig í persónulega ábyrgð fyrir láninu . Gjalddagi lánsins var ákveðinn 26. nóvember 2007 en í lánaskilmálum var kveðið á um að greiða skyldi v exti á sex mánaða fresti. Félagið Þrek Holding ehf. átti hins vegar í erfiðleikum með greiðslu lánsins og var lánstíminn því 2 framlengdur og nýr gjalddagi lánsins ákveðinn 26. nóvember 2008. Kaupþing banki fór hins vegar i greiðsluþrot 9. október 2008 . M eð ákvörðun Fjármálaeftirlitsins á grundvelli laga nr. 125/2008, var lánið flutt til bankans Nýja Kaupþings hf . , sem síðar fékk heitið Arion banki hf. Arion framlengdi síðan lánstím ann í tvígang með samþykki allra sem í hlut áttu , síðast til 20. júlí 2009 se m taldist þá nýr gjalddagi. Fyrir liggur að ábyrgðaraðilar lánsins samþykktu þessar breytingar. Þann 1. október 2009 seldi Arion banki hf., þá Nýi Kaupþing banki hf., Straumi - Burðarási fjárfestingarbanka hf., lánssamninginn frá 24. nóvember 2006. Í framha ldinu gerði Straumur - Burðarás kröfu um greiðslu lánsins. Í samræmi við ákvæði í lánssamningnum var Þreki holding ehf. tilkynnt um kröfuhafaskiptin sama dag og a frit sent til sjálfskuldarábyrgðaraðila. Straumur - Burðar ás fjárfestingarbanki hf. var í slitameð ferð á þeim tíma er hann tók yfir lánssamninginn frá 24. nóvember 2006. Félagið fékk síðar nafnið ALMC hf. Með greiðsluáskorun, dags. 6. október 2009, krafðist Straumur - Burðarás þess að stefnandi greiddi höfuðstól lánsins ásamt vöxtum og dráttarvöxtum. Hv orki stefnandi né ábyrgðaraðilar urðu við kröfu um greiðslu. Þegar lánið va r ekki greitt gjaldfelldi Straumur lánið með tilkynningu til stefnanda og ábyrgðaraðila 13. október 2009. og krafðist í kjölfarið kyrrsetningar á ei gum stefnanda 10. nóvember 2009. Í kyrrsetningarbeiðninni tilgreindi Straumur tvær kröfur á hendur stefnanda. Annars vegar var um að ræða kröfu samkvæmt lánasamningi Straums og stefnanda frá 13. júní 2008 að fjárhæð 57.000.000 danskra króna. Hins vegar var um að ræða kröfu samkvæmt lánas amningnum frá 24. nóvember 2006 sem að viðbættum vöxtum nam þá samtals 288.003.952 íslenskra króna. Sú gerð var hins vegar árangurslaus. Í kjölfarið, eða þann 18. nóvember 2009, krafðist Straumur - Burðarás gjaldþrotaskipta á búi stefnanda . Með úrskurð i Hér aðs dóm s Reykjavíkur , dags. 12. janúar 2010 , var krafa n um gjaldþrotaskipti stefnanda tekin til greina. Hæstiréttur staðfesti síðan þann úrskurð 26. febrúar 2010 með dóm i í máli nr. 40/2010. Samkvæmt skýrslu sem skiptastjóri tók af Birni Leifssyni, fyrirsv arsmanni stefnanda, 15. mars 2009 mun eina eign stefnanda hafi verið skuldabréf á hendur Laugum ehf . 3 Straumur - Burðarás lý sti 25. maí 2010 kröfu í búið vegna lánas amningsins frá 24. nóvember 2006 að fjárhæð 295.506.630 krónur , auk dráttarvaxta frá 13. októ ber 2009 til 12. janúar 2009, samtals 13.552.825 krónur. Skiptastjóri samþykkti kröfuna sem almenn a kröfu að fjárhæð 309.059.454 krónur. ALMC hf. höfðaði 2. desember 20 10 mál á hendur Birni Leifssyni, fyrirsvarsmanni stefnanda, vegna sjálfsskuldarábyrgðar hans á lánasamningnum frá 24. nóvember 2006. Í stefnu málsins var Björn krafinn um greiðslu á kr. 295.506.630 , auk dráttarvaxta frá 13. nóvember 2009 til greiðsludags. Í málatilbúnaði Björns fyrir dóm i var því borið við að hann hefði orðið fyrir fjárhagsl egu tjóni sem hluthafi í stefnanda vegna ráðgjafar starfsmanna ALMC. Skiptastjóri þrotabús stefnanda þingfesti 16. desember 2010 fjögur riftunarmál á hendur Laugum ehf., þar sem settar voru fram kröfur að fjárhæð kr. 1.172.000.000, kr. 300.000.000, kr. 40 .640.086 og kr. 24.675.430. Var Laugar ehf. sýknað í öðru málinu með dóm i Héraðs dóm s Reykjavíkur en málið fellt niður 28. janúar 2013 eftir að því hafði verið áfrýjað en áður en kom til flutnings þess í Hæstarétti. Í þriðja málinu gerðu Laugar ehf. dóm sátt en fjórða málinu lauk með 22. desember 2012 með því að ALMC hf., Lauga r ehf. og Björn Leifsson gerðu samning um lyktir ágreiningsmála sinna og uppgjör kröfuréttinda vegna riftunarmála á milli ALMC hf., Lauga ehf., og Björns Leifssonar , svo og uppgjör vegn a lánasamningsins frá 24. nóvemb er 2006. Í samning num frá 22. desember 2012 var kveðið á um að Laugar ehf. keyptu allar kröfur og kröfuréttindi, þ.m.t. tryggingarréttindi sem ALMC hf. átti á hendur stefnanda og á hendur Þreki Holding ehf. og Birni Leifssy ni og tilgreindar væru í viðauka 1 við samninginn. Samkvæmt viðaukanum var þar annars vegar um að ræða kröfur á hendur Þrek holding ehf. samkvæmt lánasamningnum frá 24. nóvember 2006 að jafnvirði 10.215.000 danskar krónur með persónulegri ábyrgð tiltekinna aðila en hins vegar kröfur á hendur ÞS69 ehf. samkvæmt lánasamningi 13. júní 2008 að fjárhæð 57.000.000 . Með samningnum frá 22. desember 2012 voru kröfuréttindin seld til Lauga á 350.000.000 króna. Samhliða þessum samningi veitti ALMC ehf. Laugum ehf. l án til kaupanna með sjálfskuldarábyrgð Björns Leifssonar, fyrirsvarsmanns stefnanda , sem var einnig framkvæmdastjóri og einn eigenda Lauga ehf. Til tryggingar skilvísum og réttum efndum lánssamningsins veitti 4 Laugar ehf. ALMC ehf. ýmsar tryggingar, m.a. ve ð í kröfunum sem það hafði framselt samkvæmt kaupsamningnum 22. desemer 2012 . Þann 21. janúar 2013 gerðu stefnand i , Lauga r ehf., ALMC ehf. og Björn Leifsson síðan samkomulag um að Lauga r ehf. afturkölluðu kröfur sínar á hendur þrotabúi stefnanda. Í samko mulaginu er bókun þar sem fram kemur að í tengslum við afturköllun krafna skuli skiptastjóri stefnanda framselja allar eignir búsins til ALMC hf. eftir nánari fyrirmælum félagsins. Segir að öllum peningum sem til séu á reikningum þrotabúsins skuli ráðstafa ð inn á tilgreindan reikning í eigu ALMC hf. Gjaldþrotaskiptum í búi stefnanda lauk þann 30. ágúst 2013 með vísan til 2. mgr. 154. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en fyrir liggur staðfesting skiptastjóra um skiptalok og að allar kröfur í þr otabúið hefðu verið afturkallaðar. Í fyrirtækjaskrá segir að Þrek Holding ehf. hafi verið úrskurðað gjaldþrota 22. janúar 2014. Þá segir að félagið Sportfitness hafi verið úrskurðað gjaldþrota 16. apríl 2014. III. Málsástæður aðila Málsástæður og lagarök stef nanda Stefnandi byggir kröfu sína á því að hann og Björn Leifsson h afi sem ábyrgðarmenn greitt Laugum ehf. kröfuna, sem Straumur hf. hafði lýst á hendur þrotabúi stefnanda, og skiptastjórinn hafði samþykkt að fjárhæð 309.059.454 kr. Samið hafi verið um up pgjör áður en stefnandi fékk aftur forræði yfir búi sínu 30. ágúst 2013 . Er jafnframt byggt á því að stefnandi hafi innt hluta af greiðslum sínum af hendi fyrir þann tíma. Formlegt og endanlegt uppgjör hafi þó ekki farið fram fyrr en í mars 2014 og greiðsl um hafi lokið fyrir áramót það ár. Af hálfu stefnanda er uppgjöri hans og Lauga ehf., að teknu tilliti til ábyrgðar Björns Kr. Leifssonar á samþykktri kröfu samkvæmt lánasamning num frá 24. nóvember 2006, lýst með þessum hætti.: (i) Greitt inn á skuld Lau ga ehf. við ALMC hf. 2013 kr. 19.290.185 (ii) Afborgun skuldabréfs 5. október 2013 kr. 10.941.448 (iii) Afborgun skuldabréfs 5. október 2014 kr. 11.265.757 (iv) Skuld Lauga ehf. á viðskiptareikningi kr. 14.868.796 (iv ) Eftirstöðvar skuldabréfs frá 17. febrúar 2009. kr. 44.893.364 5 (v) Kostnaður vegna skiptameðferðar stefnanda kr. 62.220.213 (vi) Með skuldajöfnuði og lúkningu allra krafna vegna, m.a. vegna þriggja riftunarmála þrotabús stefnanda á he ndur Laugum ehf. kr. 42.559.873 Samtals uppgert af stefnanda kr. 206.039.636 Stefnandi telur að við framangreint uppgjör hafi hann eignast endurkröfu á hendur stefnda sem samábyrgðarmann i að láninu. Telur stefnandi að endur krafa hans á hendur stefnda nemi helmingi uppgjörsfjárhæðarinnar eða kr. 103.019.818, sem sé stefnufjárhæð máls þessa, þar sem aðrir ábyrgðarmenn eru ýmist gjaldþrota eða haf i greitt sinn skerf af ábyrgðinni. Stefnandi gerir kröfu um að endurkrafan beri dr áttarvexti frá og með 3. apríl 2014 . Þ ann dag hafi mál verið þingfest sem Hæstiréttur vísaði frá héraðs dóm i 8. desember 2016 um sömu kröfu. Stefnandi byggir málssókn sína á almennum reglum samninga - og kröfuréttar um að gerða samninga beri að efna, jafnt a f hálfu aðalskuldara og þess eða þeirra sem ábyrgst hafi skuld aðalskuldara sameiginlega með honum. Stefnandi hafi gert skuldina samkvæmt lánasamningnum upp við kröfuhafa með greiðslu á 206.039.636 kr., sem og Björn Leifsson . Stefndi sé því eini skuldarinn lánsins sem ekkert hafi greitt. Stefnandi telur að krafa sín sé ófyrnd samkvæmt þeim reglum um fyrningu kröfuréttinda, sem gilda um lánasamning frá 24. nóvember 2006. S tefndi hafi aldrei verið leystur undan skuldbindingum sínum samkvæmt lánasamningnum frá 24. nóvember 2006, og honum beri því að efna þær gagnvart stefnanda. Fyrningu gagnvart stefnanda hafi verið slitið með kröfulýsingu í þrotabú hans sem skiptastjóri tók við 26. maí 2010, og endurgreiðslukrafa hans sem ábyrgðarmanns lánasamningsins á hendur öðrum ábyrgðarmönnum er dóm tæk eins lengi og innleysta krafan hefði verið. Um lagarök fyrir endurkröfu sinni vísar stefnandi til almennra reglna samninga - og kröfuréttar svo og ákvæða í 2. tölulið 4. gr., sbr. og 4. tölulið 1. mgr. 3. gr. 11. og 13. gr. laga 14/1904, um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda, sem gilda um lánasamning þann sem endurkrafan byggir á, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007, um fyrningu kröfuréttinda. Þá er vísað til 6. mgr. 117. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991, sem o g 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. 6 Málsástæður stefnda Til stuðnings aðal kröfu sinni um frávísun vísar stefndi til dóm s Hæstaréttar í máli nr. 118/2016 milli aðila um sama sakarefni . Þar hafi kröfum stefnanda verið vísað frá hér aðs dóm i vegna þess að slíkir annmarkar þóttu vera á málatilbúnaði stefnanda í öndverðu að ekki yrði úr bætt. Hæstiréttur hafi í dóm i sínum vísað til þess að í stefnu til héraðs dóm s hafi það eitt komið fram að með samkomulagi stefnanda, Lauga ehf. og Björns við ALMC hf. 22. desember 2012 hefði verið gengið frá uppgjöri stefnanda á skuld samkvæmt lánssamningnum. Þannig hafi efni þess samkomulagsins ekki verið lýst nánar svo og hvernig stefnandi hafi staðið skil á greiðslum eftir því þannig að endurkrafa stofn aðist á hendur stefnda. Hafi Hæstiréttur talið að beint tilefni hafi verið til að lýsa aðild stefnanda nánar í ljósi þess að Laugar ehf., sem fékk kröfu samkvæmt lán a samningum framselda, hafði skömmu áður höfðað mál á hendur stefnda þar sem byggt var á því að skuldin væri að öllu leyti ógreidd. Þótti Hæstarétti þessi vanreifun vera svo veruleg að úr henni yrði ekki bætt undir rekstri málsins . Þá hafi það ekki skipt máli þótt stefnandi hafi á síðari stigum bent á að krafan hafi í öllu falli verið greidd að h luta með tilteknum skuldajöfnuði milli stefnanda og Lauga ehf. og að greiðsla frá þrotabúi stefnanda til ALMC hf., hafi komið til lækkunar á skuld Lauga ehf. við það félag. Að mati stefnda ber enn og aftur að vísa máli nu frá dóm i vegna þess að í málatilbún aði stefnanda er í engu farið að þessum fyrirmælum Hæstaréttar. Málið sé því áfram verulega vanreifað . Stefndi telur enn fremur að í stefnu sé hvergi að finna nokkra grundvallarútskýringu á því hvernig stefnukrafan er til komin. Þannig sé ekki frá því gre int í stefnu hvenær skuldin hafi verið umreiknuð í íslenskar krónur að fjárhæð 309.059.454 krónur, hvernig það hafi verið gert, og hvernig sú fjárhæð er til fundin eða hvernig sá útreikningur er nánar sundurliðaður. Þá sé heldur ekki að finna í gögnum máls ins kvittun til stefnanda um greiðslu kröfunnar eða reynt að sýna fram á það með öðrum hætti að hann hafi greitt hana í raun og veru og þá Laugar ehf. í mars 2014. Af þeim sökum skorti mjög á að uppfyllt séu ákvæði e - liðar 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá beri enn fremur að vísa málinu frá dóm i vegna þess að stefnandi gerir enga grein fyrir því í stefnu hvers vegna hann höfðar málið 7 fyrir héraðs dóm i Reykjavíkur en varnarþing stefnda sé fyrir héraðs dóm i Reykjaness vegna búsetu hans í Kópavogi sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991. Krafa stefnda um sýknu Stefndi vísar til þess að það sé grundvallarregla að skuldari geti þá fyrst borið upp endurkröfu gegn meintum samskuldara sínum að h ann hafi sjálfur greitt kröfuhafa meira en honum ber miðað við endanlegt uppgjör milli samskuldaranna. Ekkert liggi fyrir um það í málinu að stefnandi hafi í raun sjálfur greitt upp lánssamninginn og hvað þá að hann hafi greitt meira en 1/3 hluta kröfunnar , sem hann sjálfur telur sig eiga að bera. Vísar stefndi til þess að stefnandi hafi ekki lagt fram neinar kvittanir um greiðslu sína á kröfunni . Hann geti því ekki krafið stefnda, sem meintan meðábyrgðarmann sinn, um greiðslu til uppgjörs þeirra á milli . Þ egar af þeirri ástæðu beri að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda. Stefndi vísar til þess að í gögnum málsins sé samningur frá 22. desember 2012 á milli Straums - Burðaráss hf., sem þá heitir ALMC hf. og Lauga ehf., þar sem Laugar ehf. kaupa kröfuna sam kvæmt lánssamningnum á hendur Þrek Holding ehf. og ábyrgðarmönnum, ásamt annarri kröfu á hendur stefnanda að fjárhæð 57.000.000 danskar krónur, viðauki 1. Stefndi bendir á að í grein 3.29 í stefnu sé frá því greint að með þessum samningi hafi verið ætluni ALMC, Björns Kr. Leifssonar og ALMC, og í kjölfarið ganga frá uppgjöri milli stefnanda og Lauga ehf. vegna riftunarmála, og Björns Kr. Leifssonar, Lauga og stefnanda vegna ábyrgðar á lánssamningnum frá 24 telur þetta hins vegar ekki standast, þegar af þeirri ástæðu að stefnandi ÞS 69 ehf. var ekki aðili að þessari samningsgerð, enda hafi hans hvergi verið getið sem aðila í samningnum, auk þess sem bú hans var þá undir gjaldþrotaski ptum. Stefndi bendir einnig á að ALMC hf. hafi framselt kröfuna samkvæmt lánssamningnum til Lauga ehf. hinn 24. september 2013. Þá liggi fyrir að Laugar ehf. höfðuðu síðan mál á hendur stefnda til innheimtu heildarkröfu samkvæmt lánssamningnum, á grundvel li meintrar sjálfsskuldarábyrgðar hans, með stefnu útgefinni 20. október 2013. Í þeirri stefnu sé fullyrt í greinum 3.10 og 3.11 að krafan sé í eigu Lauga ehf. og í því sambandi vísað til framsalsyfirlýsingarinnar frá 24. september 2013. Í stefnunni sé þó í engu getið um það að stefnandi eða 8 Björn Leifsson hafi greitt Laugum ehf. einhvern hluta kröfunnar. Laugar ehf. hafi síðan fellt málið niður 22. janúar 2014 . Ekkert hafi þá verið komið fram um að Laugar ehf. teldu sig ekki lengur vera eiganda kröfunnar e nda var bókað að fallið væri frá málssókn að svo stöddu en höfðun nýs máls boðuð. Laugar ehf. hafi þó ekki höfðað nýtt mál, heldur höfðaði stefnandi, systurfélag Lauga ehf., mál á hendur stefnda tveimur mánuðum síðar sem síðan var vísað frá héraðs dóm i með dóm i Hæstaréttar í máli nr. 118/2016 . Engar skýringar hafi komið fram við munnlegan málflutning á breyttri aðild. Samkvæmt málatilbúnaði stefnanda kveðst hann nú í grein 4.1 í stefnu bls. 8 hafa greitt kröfu samkvæmt lánssamningnum ásamt Birni Leifssyni að fjárhæð kr. 309.059.454 . Lúti málatilbúnaður hans nú að því að hann eigi því rétt til endurgjalds úr hendi annarra ábyrgðarmanna lánssamningsins. Ekki komi þó fram í málatilbúnaðinum með nákvæmum hætti hvenær stefnandi greiddi eigandanum, Laugum ehf., l ánssamninginn, hvað hann greiddi mikið og hvað Björn Leifsson greiddi mikið. Virðist stefnandi þó byggja núna á því að hann hafi greitt Laugum ehf. vegna sjálfsskuldarábyrgðar sinnar á lánssamningnum þær fjárhæðir sem tíundaðar eru í stefnu í kafla 4.2. S tefndi bendir á að í fyrra málinu gerði stefnandi kröfu um að stefndi myndi greiða sér dráttarvexti frá 30. ágúst 2013 þegar hann sagðist hafa gengið frá uppgjöri lánssamningsins. Um það var þó ekkert í málinu, aðeins var upplýst að skiptum hafi lokið á bú i stefnanda á þeim degi. Stefndi vekur einnig athygli á því að þegar Lauga r ehf. keyptu lánasamninginn var hann af hálfu Lauga ehf. veðsettur ALMC hf. Því var ljóst að stefnandi var þá ekki búinn að greiða samninginn og hafði því ekki innleyst hann og hafi ekki gert það enn . Þ egar af þeirri ástæðu geti hann ekki krafið stefnda sem meðábyrgðarmann um greiðslu. S tefndi vísar einnig til þess að ekkert komi fram um þessi meintu kröfuréttindi stefnanda í ársreikningum hans fyrir árin 2013 og 2014 . Einnig komi fram í grein 5.9. í kaupsamningnum, að Laugum ehf. hafi verið kunnugt um að endurgreiðslugeta stefnanda væri takmörkuð. E igið fé stefnanda í árslok 2013 hafi verið neikvætt um 306 milljónir króna og engin von hafi því verið til þess að stefnandi gæti greit t lánssamninginn eins og málatilbúnaður hans byggir á . Þá hafi hækkun eiginfjár stefnanda milli áranna 2013 og 2014 samkvæmt ársreikningum hans eingöngu skýrst á leiðréttingu vegna ólögmæts gengistryggðs láns hjá Landsbankanum hf. enda engin regluleg starf semi hjá stefnanda. Þá hafi Björn 9 Leifsson fyrirsvaramaður Lauga ehf. og stefnanda ekki getað staðfest það í framburði sínum fyrir héraðs dóm i í fyrra málinu, að stefnandi hafi greitt lánssamninginn til Lauga ehf. Stefndi bendir á að stefnandi byggi á þeirr i málsástæðu að vegna greiðslu hans á kröfu samkvæmt lánssamningnum að fjárhæð kr. 206.039.636 eigi hann kröfu á hendur stefnda um 1/2 þeirrar fjárhæðar. Áður hafi hann hins vegar byggt á því að vegna greiðslu sinnar á 309.059.454 ætti hann kröfu á hendur stefnda um 1/3 þeirrar fjárhæðar. Hvernig sem á það er litið þá sé að ræða sem veitir stefnanda sem sjálfskuldarábyrgðarmanni heimild til að ganga að stefnda sem meðskuldara sínum. Stefnda virðist sem málatilbúnað ur stefnanda by ggi nú á því að hann hafi með einhverjum hætti eignast endurgjaldskröfu vegna þess að Laugar ehf. hafi fært honum þá endurgjaldskröfu við heildaruppgjör þeirra í milli í mars 2014. Engin gögn hafi þó verið lögð fram um þetta meinta uppgjör. Hvorki sérstaku r uppgjörssamningur né kvittun Lauga ehf. um að stefnandi hafi leyst til sín kröfuna á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar og þá við hvaða fjárhæð. Ekki sé getið um slíkt uppgjör í ársreikningi stefnanda vegna rekstrarársins 2014 þrátt fyrir skyldu til þess sa mkvæmt ársreikningalögum nr. 3/2006, sbr. t.d. 65. gr., ef slíkt uppgjör hefði þá farið fram. Stefnandi hafi þannig ekki sýnt fram á að hann hafi greitt Laugum ehf., kröfuna sem sjálfskuldarábyrgðarmaður. Af hálfu stefnda er bent á að þessu meinta uppgjö ri stefnanda og Lauga ehf. sé lýst í kafla 4.2. í stefnu þar sem tíundað sé hvernig stefnandi eigi að hafa greitt Laugum ehf. kr. 206.039.636 vegna sjálfskuldarábyrgðar á lánssamningnum. Stefndi mótmælir því að þessir sundurliðuðu liðir verði taldir marka greiðslu stefnanda vegna sjálfskuldarábyrgðarinnar og b endir á að málið sé algerlega vanreifað um þetta atriði . Ekki sé heldur skýrt af hálfu stefnanda, ef viðurkennt verður að eitthvað af þessum tilgreindu greiðsluliðum hafi í raun verið greiðsla frá stef nanda til Lauga ehf., hvort hann hafi þá ekki alveg eins verið að greiða hina kröfuna sem Laugar ehf. fengu framselda á hendur stefnanda, hinn 22. desember 2012, samkvæmt grein 1.1.1. í kaupsamningnum og viðauka 1, en hún var mun hærri en krafa samkvæmt sj álfskuldarábyrgð stefnanda á skuld Þreks Holdings samkvæmt grein 1.1.2. Stefndi gerir annars eftirfarandi athugasemdir við þá liði sem sundurliðaðir eru í kafla 4.2 í stefnu: 10 (i) Stefnandi kveðst hafa greitt inn á skuld Lauga ehf. við ALMC hf. á árinu 20 13 kr. 19.290.185. Stefndi bendir á að þetta sé sama fjárhæð og þær greiðslur sem gengu til ALMC hf., af reikningi stefnanda hjá skiptastjóra, sbr. yfirlýsingu frá 21. janúar 2013 og skilareikning skiptastjóra, þ.e. 17.000.000 krónur hinn 29. apríl 2013, 2 .000.000 krónur hinn 19. júní 2 0 13 og 290.185 krónur hinn 5. september 2013. Greiðslurnar virðast hafa verið inntar af hendi í þágu Lauga ehf. vegna skuldar Lauga ehf. við ALMC ehf. samkvæmt skuldabréfi nu sem Laugar ehf. gáfu út til ALMC ehf. að fjárhæð kr . 350.000.000, til greiðslu kaupverðs þeirra krafna sem kaupsamningur þeirra frá 22. desember 2012 tók til . Hins vegar hefur í málatilbúnaði stefnanda ekki verið greint á milli þess hvort þessar greiðslur, í viðskiptum stefnanda og Lauga ehf., teljist hafa verið greiddar vegna hvorrar kröfu Lauga ehf. á hendur stefnanda, sem hann eignaðist frá ALMC hf. (ii) Stefndi mótmælir fullyrðingu stefnanda um að hann hafi greitt Stefndi telur að þa rna sé væntanlega verið að vísa til greiðslu Lauga ehf. á afborgun af skuldabréfi því sem Laugar ehf. gáfu út til ALMC ehf. að fjárhæð kr. 350.000.000 til greiðslu kaupverðs krafna nna sem kaupsamningur þeirra frá 22. desember 2012 greinir frá. Ef Laugar eh f. greiddi raunverulega þessa afborgun telur stefndi að ganga verði út frá því að þeir fjármunir hafi komið frá Laugum ehf. sjálfum en ekki frá stefnanda enda hafði hann ekkert bolmagn á þeim tíma til inna slíka greiðslu af hendi fyrir Laugar ehf. (iii) S tefndi mótmælir fullyrðingu stefnanda um að hann hafi greitt Þarna sé væntanlega verið að vísa til greiðslu Lauga ehf. á afborgun af skuldabréfi því sem það félag gaf út til ALMC ehf. að fj árhæð kr. 350.000.000 til greiðslu kaupverðs þeirra krafna sem kaupsamningur þeirra í millum frá 22. desember 2012 greinir frá. Ef Laugar ehf. greiddu raunverulega þessa afborgun þá verði einnig að ganga út frá því að þeir fjármunir hafi komið frá Laugum e hf. sjálfum en ekki frá stefnanda sem á þessum tíma hafði ekkert bolmagn til inna slíka greiðslu af hendi fyrir Laugar ehf. (iv) Að því er varðar fullyrðingu s tefnand a um að hann hafi 96 telur stefndi að þarna sé v æntanlega um það að ræða að stefnandi telji sig hafa átt kröfu á hendur 11 Laugum ehf. að þessari fjárhæð sem hann hafi þá látið ganga upp í kröfu Lauga ehf. á hendur sér vegna sjálfskuldarábyrgðarinnar með skuldajöfnuði. Stefndi mótmælir því hins vegar að stefnandi hafi átt þessa viðskiptakröfu á hendur Laugum ehf. Engin gögn séu lögð fram um tilvist hennar, eins og t.d. á hverju hún byggir, stofnun hennar eða aðrar haldbærar upplýsingar. Þá hafi kröfunnar ekki verið getið í bóku m stefnanda við gjaldþrotið. Þá sé næsta víst, að ef hún hefur einhvern tíma ver i ð til staðar, þá hafi hún verið fyrnd við meint uppgjör í mars 2014 og því ótæk til skuldajöfnunar með lögfylgjum fyrir stefnda sem þriðja mann. Hér verði einnig að hafna þess um málatilbúnaði vegna þess að samkvæmt skýrslu stjórnar stefnanda með ársreikningi fyrir rekstrarárið 2014 , voru allar viðskiptakröfur stefnanda frá árinu 2009 og fyrr afskrifaðar vegna þess að stjórnin taldi þær fyrndar. Björn Leifsson forráðamaður stefn anda , hafi heldur ekki getið um tilvist þessarar kröfu við skýrslutöku hjá skiptastjóra, að öðru leyti en því að hann gat þess að heildar viðskiptaskuld Lauga ehf. við stefnanda við gjaldþrotið rmleg . (v) Stefnandi telur sig hafa greitt Laugum ehf. vegna sjálfskuldarábyrgðar sinnar kr. 62.220.213 vegna þess kostnaðar sem til féll við skiptameðferð á búi stefnanda. Stefndi mótmælir því að fjárhæð in verði talin sem greiðsla stefnanda til skuldareiganda lánssamningsins með þeim lögfylgjum að stefnandi geti öðlast endurkröfurétt á hendur stefnda vegna hennar. Fjárhæðin sé enn fremur algerlega vanreifuð í málatilbúnaði stefnanda og í engu samr æmi við reikninga skiptastjóra sem tilgreindir eru í hreyfingarlista skiptastjóra, og eru að fjárhæð kr. 12.689.985. Stefndi telur að h vernig sem á þetta atriði er litið sé ljóst að miðað við þennan málatilbúnað stefnanda þá sé um að ræða greiðslu á kostn aði en ekki greiðslu vegna ábyrgðar að ræða og þó lagt yrði til grundvallar að Laugar ehf. hafi með einhverjum hætti greitt þennan kostnað þá hafi það ekki verið fyrir milligöngu stefnanda með hans fjármunum enda jafnframt ljóst að hann hafði ekkert bolmag n á þeim tíma, sem skipti stóðu yfir, til inna slíka greiðslu af hendi fyrir Laugar ehf. Algerlega er mótmælt að unnt sé að telja debetfærslur á framangreindum hreyfingarlista skiptastjóra vera greiðslur frá Laugum ehf. til stefnanda. Þá er mótmælt, að jaf nvel þó svo einhverjar þeirra greiðslna hafi komið frá Laugum ehf., að stefnanda hafi borið í síðara uppgjöri þeirra í millum, að endurgreiða Laugum ehf. þær fjárhæðir og hvað þá að við slíkt uppgjör beri að færa þær sem 12 greiðslur stefnanda vegna sjálfskul darábyrgðar á lánssamningnum. Sumar greiðslnanna virðast t.d. hafa verið inntar af hendi vegna dóm sáttar eða dóm sátta um alls óskyld mál. (vi ) Stefnandi telur sig hafa greitt Laugum ehf. vegna sjálfskuldarábyrgðar i og lúkningu allra krafna, m.a. vegna því að þessi fjárhæð verði talin sem greiðsla stefnanda til skuldareiganda lánssamningsins með þeim lögfylgjum að stefnandi geti öðlast en durkröfurétt á hendur stefnda vegna hennar. Fjárhæðin sé enn fremur algerlega vanreifuð í málatilbúnaði stefnanda og engin grein er gerð fyrir því hvernig og hvers vegna slík greiðsla á að hafa verið innt af hendi og öldungis ljóst að stefnanda hefur aldre i haft bolmagn til að inna slíkar greiðslu af hendi fyrir Laugar ehf. þannig að þeim verði síðar skuldajafnað við kröfu Lauga ehf. á hendur stefnanda vegna sjálfskuldarábyrgðar hans á lánssamningnum. Stefndi telur að þegar öllu er á botninn hvolft sé ein ungis hægt að rekja það tvívegis í málatilbúnaði stefnanda hvernig hið ehf. eigi að hafa verið og hvaða fjármunir eiga að hafa runnið frá honum til Lauga ehf., án þess að greint verði á milli hvort þar hafi verið um að ræða greiðslu vegna sjálfskuldarábyrgðar á lánssamningnum sem mál þetta snýst um eða greiðsla vegna hinnar kröfunnar sem Laugar ehf. keyptu af ALMC hf. á sama tíma. Í fyrsta lagi geti þar verið um að ræða skuldajöfnun með kröfu Lauga ehf. á hendur stefnanda v egna sjálfskuldarábyrgðar hans á lánssamningnum, og kröfu stefnanda á hendur Laugum ehf. samkvæmt skuldabréfi, útgefnu 17. febrúar 2009, en krafa samkvæmt því skuldabréfi var eina krafan sem stefnandi átti hendur Laugum ehf. við töku bús stefnanda til gjal dþrotaskipta. Í öðru lagi geti verið um að ræða skuldajöfnun með kröfu Lauga ehf. á hendur stefnanda vegna sjálfskuldarábyrgðar hans á lánssamningnum, og greiðslu úr búi stefnanda til ALMC ehf. í þágu Lauga ehf. við skiptalok að fjárhæð kr. 19.290.185, s br. kafla 3.34 í stefnu og lið (i) hér að framan. Stefndi vekur athygli á því að krafa stefnanda á hendur Laugum ehf. samkvæmt skuldabréfinu frá 17. febrúar 2009 var upphaflega að fjárhæð 94.726.372 krónur. Greiðslur úr þrotabúinu til ALMC ehf. til lækku nar á skuld Lauga ehf. námu kr. 19.290.185. Að geymdri þeirri málsástæðu stefnda, að ekki sé gerður greinarmunur í málatilbúnaði stefnanda á því hvaða kröfu Lauga ehf. á 13 hendur honum hann var að greiða við hið svokallaða uppgjör í mars 2014, þá geti því ei nungis komið til greina að játa að stefnandi hafi að hámarki greitt vegna sjálfskuldarábyrgðar sinnar kr. 114.016.557 og hafna þeim málatilbúnaði stefnanda að hann hafi greitt Laugum ehf. kr. 206.039.636 vegna hennar. Verði fallist á með stefnanda að fram angreindar kr. 114.016.557 hafi í raun runnið til greiðslu skuldar hans vegna sjálfskuldarábyrgðarinnar en ekki vegna skuldar samkvæmt kafla 1.1.1., sbr. kröfu 1.1. samkvæmt viðauka, kaupsamnings Lauga ehf. við ALMC hf. frá 22. desember 2013, þá verði að s kera úr um það hversu hátt hlutfall af frumskuldinni stefnandi hafi þá greitt Laugum ehf. við uppgjörið í mars 2014 til að staðreyna hvort hann hafi með greiðslu sinni greitt meira en honum bar og geti þá eftir atvikum krafið stefnda um það sem hann hefur greitt umfram. Stefndi bendir á að v erðmæti lánssamningsins sem Laugar ehf. keyptu af ALMC ehf. hinn 22. desember 2013, sbr. kafla 1.1.2. í kaupsamningnum, sbr. kröfu 1.2. samkvæmt viðauka, var ekki út reiknað með kaupanda og seljanda á kaupsamningsdegi en fyrir liggur kröfulýsing ALMC ehf. vegna kröfunnar í bú stefnanda, dags. 25. maí 2010, að fjárhæð kr. 309.059.454 . H efur stefnandi miðað við þá fjárhæð í málatilbúnaði sínum . S amkvæmt kröfulýsingunni skiptist f járhæðin í höfuðstól að fjárhæð kr. 295.506 .630 og dráttarvexti til úrskurðardags hinn 12. janúar 2010 að fjárhæð kr. 13.552.825. Við hið meinta uppgjör milli stefnanda og Lauga ehf. í mars 2014 höfðu fallið á kröfuna dráttarvextir samkvæmt 1. mgr. 6. gr . nr. 38/2001, í samræmi við ákvæði 3.6. í l ánssamningnum, til viðbótar við þegar áfallna dráttarvexti frá 12. janúar 2010 til 1. mars 2014 að fjárhæð kr. 201.317.712, sbr. sérstakan útreikning sem fyrir liggur í málinu . Heildarskuld samkvæmt lánssamningnum var því samkvæmt efni hans að fjárhæð kr. 510.377.166 við uppgjörið. Samkvæmt málatilbúnaði stefnanda ber honum sjálfum að greiða 1/3 hluta skuldarinnar vegna sjálfsábyrgðar sinnar. Honum bar því við hið meinta uppgjör að greiða kr. 170.125.722 en hann greiddi samkvæmt framansögðu einungis kr. 11 4.016.557. Þetta þýðir að stefnandi getur ekki átt kröfu á hendur stefnda vegna þess að hann hefur einungis greitt kröfuhafanum, Laugum ehf., innan við þriðja hluta kröfunna r . F orsenda þess að einn ábyrgðarmaður geti krafið meðábyrgðarmenn sína um greiðslu er að hann hafi greitt umfram sinn hluta. Er í 14 þessu sambandi vísað til almennra reglna kröfuréttar og kenninga fræðimanna um uppgjör milli samskuldar . Aðrar málsástæður til stuðnings sýknu Stefndi telur stefnanda ekki hafa lagt fram sönnunargögn í fru mriti um framsal lánssamningsins, fyrst frá Arion banka hf. til Straums Burðaráss fjárfestingarbanka hf. og/eða ALMC hf. og síðan til Lauga ehf. Þá sé yfirlýsingin ekki undirrituð af til þess bærum aðila fyrir hönd ALMC hf. Því beri að virða hana öldungis að vettugi þegar af þeirri ástæðu en ekki verði séð að sá einstaklingur sem undirritar samninginn , og gerir það með ólæsilegri hendi, hafi haft nokkurt umboð til þess að skuldbinda ALMC hf. með slíkum hætti enda hvorki framkvæmdastjóri félagsins í stjórn þ ess eða prókúruhafi þó áritunin ber reyndar með sér að hún sé gerð eftir umboði . Þ að umboð sé þó ekki að finna í gögnum málsins. Byggt er á því að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hann hafi raunverulega greitt skuld samkvæmt lánssamningnum til réttmæts e iganda kröfuréttindanna. Byggt er á því að Laugum ehf. hafi verið óheimilt að eignast kröfur samkvæmt lánssamningnum fyrir framsal frá ALMC hf. þar sem því fjármálafyrirtæki var óheimilt að framselja meint réttindi sín til annarra en annarra fjármálafyrir tækja án samráðs eða samþykkis lántakans Þreks Holding ehf. s amkvæmt greinum 15.1. og 15.2 í lánssamningnum. Leið i þessi fortakslausu ákvæði til þess að stefnandi getur ekki haft uppi kröfur þær á hendur stefnda sem mál þetta snýst um og ber því að sýkna s tefnda af þessari ástæðu þar sem meint greiðsla stefnanda á skuld samkvæmt lánssamningnum til Lauga ehf., sem meints skuldareiganda, ef hún hefur þá átt sér stað, getur ekki skapað kröfuréttindi fyrir stefnanda á hendur stefnda, þar sem Laugum ehf. var óhe imilt að eignast kröfuréttindin á hendur aðalskuldaranum og þar með einnig á hendur meintum sjálfskuldarábyrgðarmönnum. Telji stefnandi sig síðan hafa orðið fyrir tjóni af þeim sökum ber honum að snúa sér til Lauga ehf. eða ALMC ehf. og krefjast skaðabóta vegna þessa óheimila framsals. Þá er á því byggt að stefnandi hafi ekki getað eignast kröfu á hendur stefnda á grundvelli lánssamningsins vegna þess að meint sjálfskuldarábyrgð stefnda hafi fallið niður við framsal Arion banka hf. á lánssamningnum til Stra ums - Burðaráss fjárfestingarbanka hf. þar sem sjálfskuldarábyrgð stefnda var eingöngu bundin við 15 ábyrgð gagnvart Kaupþing banka hf. samkvæmt grein 5.1. lánssamningsins og bankanum því óheimilt að framselja réttindi sín til sjálfskuldarábyrgðarinnar. Það var ðaði stefnda miklu að geta treyst því að vera í slíku réttarsambandi við tiltekinn aðila en þurfa ekki að hlíta því að þau réttindi yrðu framseld annað þó að til fjármálafyrirtækis væri, en ráða má af heimild greina 15.1. og 15.2. í lánssamningnum um frams alsheimildir að kröfuhafa væri einungis heimilt að framselja réttindi sín á hendur lántakanum til annarra fjármálafyrirtækja enda er da er þar hvergi getið um að sjálfskuldarábyrgðarmenn veiti kröfuhafa slíka heimild. Þá er jafnframt á því byggt að sérstakt samkomulag hafi verið gert með Arion banka hf. og Straumi - Burðarási fjárfestingarbanka hf. í tengslum við framsal kröfuréttinda sam kvæmt lánssamningnum um haustið 2009 að stefndi stæði ekki lengur í sjálfskuldarábyrgð á skuld Þreks Holding ehf. og í því sambandi ljóst að stefnandi getur ekki öðlast betri rétt á hendur stefnda við framsal lánssamningsins frá ALMC hf. til Lauga ehf. en þessi viðsemjandi hans eða fyrri kröfuhafar lánssamningsins áttu á hendur stefnda á grundvelli almennra reglna kröfuréttar um um framsal þeirra. Verði ekki fallist á sýknun stefnda vegna framangreindra málsástæðna er byggt á því að ógilda beri sjálfskulda rábyrgð stefnda á lánssamninginn með vísun til 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936., sbr. 6. gr. laga nr. 11/1986 og sýkna þar með stefnda. Sérstaklega er vísað til ákvæðis til bráðabirgða í lögum um ábyrgðarmenn nr. 32/200 9 og byggt á því að ástæða þess að aðalskuldari lánssamningsins, Þrek h olding ehf. hafi lent í greiðsluþroti hafi verið vegna atvika er leiddu til setningar laga um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl., n r. 125/2008. Enn fremur er vísað til þess að dóm ur verði að líta til þeirra atvika sem komu til eftir gerð lánssamningsins sem eingöngu tengjast uppgjöri félaga í eigu Björns Leifssonar og lýst er í stefnu og hann sjálfur og félög honum tengd, þ.á.m. stefn andi , bera ábyrgð á gagnvart stefnda. En ljóst er að ástæða þess að Straumur - Burðarás hf. keypti lánssamninginn af Arion banka hf., sbr. kafla 3.5 í stefnu, var að forráðamenn stefnanda höfðu rýrt eignir félagsins með sölu á rekstri líkamsræktarstöðva í ei gu þess, við undirverði, til Lauga ehf. í óþökk bankans. Bankinn keypti lánssamninginn til þess að eignast aðfararhæfa kröfu á hendur 16 stefnanda í því skyni að geta þvingað hann í gjaldþrot og krafist síðan riftunar á sölunni svo sem heppnaðist, sbr. lýsing u í kafla 3.11 í stefnu. Á því er byggt að ef forráðamenn stefnanda hefðu ekki selt þennan rekstur hefði lánssamningurinn áfram verið í eigu Arion banka hf. og ekki hefði reynt á ábyrgðir sjálfskuldarábyrgðarmanna, a.m.k. ekki með þeim hætti að stefnda yrð i gert að greiða hluta skuldarinnar. Krafa stefnanda er fyrnd. Verði talið að stefnandi hafi sýnt fram á að hann hafi greitt eiganda lánssamningsins kröfu hans að hluta eða einhverju leyti í skjóli sjálfsskuldarábyrgðar sinnar og að framangreindar mál sástæður stefnda leiði ekki til sýknu er á því byggt að krafa stefnanda á hendur stefnda sé fyrnd. Lög um fyrningu kröfuréttinda nr. 150/2007 tóku gildi 1. janúar 2008. Samkvæmt 28. gr. gilda þau einvörðungu um þær kröfur sem stofnast eftir gildistöku þeir ra. Lánssamningur sá sem stefnandi telur sig hafa greitt á grundvelli meintrar sjálfskuldarábyrgðar sinnar hinn 30. ágúst 2013 og krefur stefnda nú um greiðslu vegna er útgefinn 24. nóvember 2006. Frumkrafan stofnaðist því fyrir gildistöku nýju fyrningarla ganna og fer því um fyrningu kröfunnar eftir eldri lögum nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda. Krafa samkvæmt lánssamningnum á hendur stefnda er vegna ábyrgðarskuldbindingar og fyrnist hún á 4 árum skv. 4. tölulið 3. gr. laga nr. 14/190 5. Fyrningarfrestur telst frá þeim degi, er krafa varð gjaldkræf skv. 5. gr. laga nr. 14/1905. Krafan varð gjaldkræf hinn 26. nóvember 2007, skv. grein 2.4., en gjalddaga var þrívegis frestað skv. samkomulagi aðila, fyrst til 27. nóvember 2008, þá til 5. j anúar 2009 og loks til 20. júlí 2009. Frumkrafan á hendur stefnda fyrndist því 4 árum síðar eða hinn 20. júlí 2013 enda hafði eigandi kröfunnar ekki rofið fyrningartímann með málssókn á hendur stefnda skv. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/1905. Laugar ehf., sem er systurfélag stefnanda, sem taldi sig hafa eignast allar kröfur á hendur Þrek Holding ehf., samkvæmt lánssamningnum, höfðaði mál fyrir Héraðs dóm i Reykjavíkur nr. E - 4363/2013, á hendur stefnda til innheimtu kröfunnar með stefnu, útgefinni 20. október 2013 , sem birt var fyrir stefnda hinn 24. október 2013. Krafan var þá fyrnd þar sem hvorki Laugar ehf. né fyrri kröfueigandi höfðu, fyrir 20. júlí 2013, hafist handa við fjárheimtu á hendur stefnda með þeim hætti að ryfi fyrningarfrest. Engu breytti fyrir Laug ar ehf. þó 17 félagið hafi fengið lánssamninginn framseldan frá ALMC hf. hinn 21. desember 2012 eða 21. janúar 2013, því Laugar ehf. voru þá ekki að greiða kröfuhafanum skuld eins og áskilið er í 4. tölulið 3. gr. laga nr. 14/1905 til þess að nýr fyrningarfre stur vegna endurgjaldskröfu ábyrgðarmanns eða samskuldara á hendur aðalskuldara, meðábyrgðarmanni eða samskuldara gæti hafist. Laugar ehf. eignuðust hina meintu kröfu á hendur stefnda á grundvelli lánssamningsins en ekki með því að innleysa kröfuna, sem sj álfskuldarábyrgðarmaður, enda ekki í ábyrgð fyrir greiðslu hennar. Urðu Laugar ehf. af þeim sökum að hlíta því að hin meinta krafa hafi fyrnst á hendur stefnda hinn 20. júlí 2013 með sama hætti og framseljandinn, ALMC ehf., enda ljóst að framsalshafi kröfu öðlast ekki betri rétt en framseljandinn átti. Þegar stefnandi telur sig hafa innleyst kröfuna í mars 2014 var hún samkvæmt þessu þegar fallin niður í höndum Lauga ehf. á hendur stefnda fyrir fyrningu. Stefnandi vísar hins vegar til þess að fyrningu hafi verið slitið gagnvart honum með kröfulýsingu ALMC hf. í þrotabú hans hinn 25. maí 2010 og krafan hafi þá ekki verið fyrnd gagnvart honum í höndum Lauga ehf. þegar gengið var til uppgjörs þeirra í millum í mars 2014 og við það uppgjör hafi hann eignast end urkröfu þá á hendur stefnda sem mál þetta lítur að með nýjum 4 ára fyrningarfresti. Kröfulýsing í þrotabú jafngildir málssókn samkvæmt 13. gr. laga nr. 14/1905. Fyrir liggur að kröfulýsing eða málsókn ALMC hf. á hendur stefnanda var hins vegar felld niður með afturköllun Lauga ehf. á kröfulýsingunni hinn 21. janúar 2013. Þá hefði verið nauðsynlegt fyrir kröfueigandann, Laugar ehf., að höfða nýtt mál á hendur stefnanda innan 6 mánaða samkvæmt 11. gr. laga nr. 14/1905 til þess að rjúfa fyrningu að nýju. Það g erðu Laugar ehf. ekki og var krafa samkvæmt lánssamningnum á hendur stefnanda því fyrnd þegar meint uppgjör þeirra í millum átti sér stað í mars 2014. Hafi stefnandi raunverulega greitt Laugum ehf. vegna sjálfskuldarábyrgðarinnar á þeim tímapunkti þá var h ann að greiða umfram lagaskyldu enda var þá greiðsla innt af hendi eftir að sex mánaða fresturinn var liðinn. Getur stefnandi af þeirri ástæðu ekki endurkrafið stefnda um hluta þeirrar greiðslu. Auk þessa er ljóst að stefnandi beindi engri tilkynningu til stefnda samkvæmt 14. gr. laga nr. 14/1905 um að hann myndi krefja hann um greiðslu. Stefndi byggir á því að sjálfskuldarábyrgðarmaður geti ekki krafið meðskuldara sinn um greiðslu vegna innleystrar ábyrgðar ef hann hefur innleyst ábyrgðina umfram skyldu. V erður að telja að önnur niðurstaða sé 18 ótæk með vísun til grunnreglna um lok kröfuréttinda fyrir fyrningu eða samkvæmt eðli máls enda ljóst að það varðar mann sem staðið hefur í sjálfskuldarábyrgð, sem fallið hefur niður fyrir fyrningu, miklu að þurfa ekki að sæta því að krafan verði í raun endurvakin á hendur honum vegna innlausnar meðskuldara löngu síðar. Varakrafa um lækkun. Þess er krafist að einungis verði tildæmt að stefnandi eigi kröfu á hendur stefnda sem svari til fjórðungs af höfuðstól lánssam ningsins í íslenskum krónum eða kaupverðs Lauga ehf. á kröfunni af ALMC ehf. eins og kaupverð hennar er tilgreint í samningi stefnanda og ALMC ehf. frá 2 2 . desember 2012, hvor fjárhæðin sem er lægri. Stefnandi hafi ekki lagt fram útreikninga er sýna fjárh æð kröfu hans í tengslum við þær skuldbindingar til greiðslu fjármuna sem formlega séð verða lesnar úr lánssamningnum og framlögðum viðaukum. Það geti ekki stoðað stefnanda að vísa til þess að Straumur - Burðarás fjárfestingarbanki hf. hafi reiknað kröfuna y fir í íslenskar krónur á árinu 2009 og krafist greiðslu á þeim grundvelli enda séu engir útreikningar bankans eða önnur uppgjör frá honum lögð fram. Þess er því krafist til vara að kröfur stefnda verði lækkaðar af þessum sökum og taki einungis mið af höfuð stól lánssamningsins eins og hann var í íslenskum krónum á útborgunardegi lánsins. Er jafnframt á því byggt að lánssamningurinn hafi í upphafi eða síðar, vegna viðauka við hann, verið ólöglega tengdur við gengi erlendra gjaldmiðla með þeim hætti að ógild a beri greiðsluskuldbindingu sjálfskuldarábyrgðarmanna sem þannig er tengd öðrum gjaldmiðlum en íslenskri krónu, sbr. 14. gr. laga nr. 38/2001. Ef fallist verður á að leggja eigi til grundvallar málatilbúnað stefnanda um að heildarskuld samkvæmt lánssamni ngnum sem þrír sjálfskuldarábyrgðarmenn verði að skipta með sér hafi numið kr. 309.059.454, þá er á því byggt að leggja eigi til grundvallar að stefnandi hafi einungis sýnt fram á að hann hafi greitt kr. kr. 114.016.557 svo sem að framan er rakið. Hann hef ði hins vegar átt að greiða þriðjapart eða kr. 103.019.818 og getur því krafið meðábyrgðarmenn sína um það sem hann hefur greitt umfram, þ.e. stefnda um kr. 5.498.370 og Björn Leifsson um sömu fjárhæð en ekkert liggur fyrir í málinu um að Björn hafi greitt nokkuð vegna sinnar ábyrgðar. 19 Samkvæmt kaupsamningnum keyptu Laugar ehf. tvær kröfur af ALMC ehf. á hendur stefnanda. Önnur var að fjáræð 57.000.000 danskar krónur en sú sem mál þetta snertir var að fjárhæð 10.215.000 danskar krónur. Samtals voru því kröf urnar að fjárhæð 67.215.000 danskar krónur. Fyrir þær greiddu Laugar ehf. kr. 350.000.000. Hlutfallslega greiddu Laugar ehf. því kr. 53.200.000 fyrir kröfu þá sem mál þetta snýst um. Er þá á því byggt að stefnandi megi ekki hagnast af viðskiptum sínum við Laugar ehf. og ALMC ehf. á kostnað stefnda og að hann geti ekki öðlast betri rétt á hendur stefnda en svari til þess sem Laugar ehf. raunverulega greiddu við kaup á kröfunni. Vísað er til reglna um ólögmæta auðgun, ógildingareglna samningalaga nr. 7/1936 , einkum 36. gr. og óskráðra reglna um brostnar forsendur. Þá er byggt á reglum kröfuréttar um innbyrðis uppgjör samskuldara og er á því byggt fullum fetum í þessu sambandi að fullkomin idendification sé með stefnanda og Birni Leifssyni. Samkvæmt þessu ber því stefnda einungis að greiða stefnanda fjórðapart af kr. 53.200.000 eða kr. 13.300.000. IV. Niðurstaða Samkvæmt e - lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 , um meðferð einkamála , ber að greina í stefnu svo glöggt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggi r málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst. Í dóm aframkvæmd Hæstaréttar hefur verið á því byggt að þegar krafist er greiðslu á skuld þar sem einn ábyrgðarmanna hefur innt af hendi greiðslu og þannig gert upp kröfuna eða hluta að henni fyrir sitt leyti þá verði að gera grein fyrir því hvernig þeirri fjárhæð var ráðstafað inn á kröfuna og hvaða áhrif það hafði á skuld annarra ábyrgðarmanna á grundvelli þeirrar sjálfskuldarábyrgðar sem þeir haf a gengist undir, sjá hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 18. júní 2014 í máli nr. 36/2014 . Það hvort gerð sé viðunandi grein fyrir málatilbúnaði í stefnu og þá ef, svo ber undir, með framlagningu frekari gagna undir rekstri málsins, veltur þó mjög á atvikum mál sins hverju sinni. Í því sambandi er vart ofsagt að skuldauppgjörið sem lýst er í málatilbúnaði stefnanda sé öllu flóknari en gengur og gerist í málum sem lúta að uppgjöri ábyrgðar. 20 Málatilbúnaður stefnanda byggist á því að hann eigi því endurkröfu á hend ur stefnda þar sem hann hafi gert upp lán frá 24. nóvember 2006 sem stefndi hafi gengist í ábyrgð fyrir. Lánið sem um ræðir var veitt til þess að félagið Þrek holding ehf., sem var í eigu stefnanda og félagsins Sportfitness ehf., sem stefndi var eigandi a ð, gæti keypt danska líkamsræktarfyrirtækið Equinox. Fyrir liggur að gengi Þrek s holding ehf. stóð ekki undir nafni félagsins og kom því til þess að gerð var krafa á hendur ábyrgðaraðilum um greiðslu lánsins. Stefnandi, sem á þeim tíma hét Þrek ehf. og fél agið Sportfitness ehf. höfðu undirgengist sjálfskuldarábyrgð vegna greiðslu lánsins. Auk þess höfðu Björn Leifsson, fyrirsvarsmaður stefnanda, og stefndi sem fyrirsvarsmaður Sportfitness ehf. tekist á hendur persónulega ábyrgð á láninu. Eins og rakið er í kafla II hér að framan tók félagið ALMC hf. yfir lánið frá 24. nóvember 2006 yfir í kjölfar þess að hafa keypt það af Arion banka hf. sem tók við láninu af Kaupþingi hf. eftir greiðsluþro t þess félags og setning u laga nr 125/2008. Þá var stefnandi tekinn til gjaldþrotaskipta með dóm i Hæstaréttar 26. febrúar 2010 í máli nr. 40/2010. G jaldþrotaskiptum í búi stefnanda lauk síðan 30. ágúst 2013 með vísan til 2. mgr. 154. gr. laga nr. 21/1991 og staðfestingu skiptastjóra um skiptalok og að allar kröfur í þrota b úið hefðu verið afturkallaðar. Í málatilbúnaði stefnanda er byggt á því að lánið frá 24. nóvember 2006 hafi verið gert upp með þeim hætti að hann og fyrirsvarsmaður hans , Björn Leifsson , hafi greitt Laugum ehf. kröfuna sem Straumur Burðaráss hf., sem síðar fékk heitið ALMC hf., hafði lýst á hendur þrotabúi stefnanda og skiptastjóri hafði samþykkt að fjárhæð kr. 309.059.454 en Laugar ehf. höfðu síðar keypt 22. desember 2012. Stefnandi ber því síðan við að hann hafi gert upp kröfuna við Laugar ehf., að teknu tilliti til greiðslu og ábyrgðar Björns Leifssonar. Í stefnu málsins er þessu uppgjör i lýst þannig af hálfu stefnanda að það hafi átt sér stað með sex greiðslum. Af málatilbúnaði stefnanda verður ráðið að uppgjöri ð tengist meðal annars skuldum Lauga ehf. við stefnanda á grundvelli skuldabréfs sem Laugar ehf. gáfu út til stefnanda 17. febrúar 2009, vegna kaup a Lauga ehf. á kröfum ALMC hf. á hendur stefnanda, sem og skuld um Lauga ehf. við ALMC hf. vegna lántöku Lauga ehf. í desember 2012 til þess að kaupa kr öfur ALMC hf. á hendur stefnanda. 21 Telja verður að þegar mál er höfðað í tengslum við úrlausn svo flókins skuldauppgjörs og raun ber vitni í þessu máli varði miklu að uppgjörinu og einstökum liðum þess sé lýst á skýran og greinargóðan hátt. Ef sakarefnið e r ekki afmarkað og lýsing málavaxta og málsástæðna skýr er það vandkvæðum bundið fyrir dóm inn að taka afstöðu til ágreiningsatriða í málinu, auk þess sem slík staða gerir stefnda erfiðara fyrir að taka til varna. Stefnandi hefur byggt á því í málinu að ha nn eigi rétt til greiðslu 103.019.818 kr., með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 15 . mars 2015, þar sem hann eigi endurkröfu gagnvart stefnda samkvæmt sjálfsskuldarábyrgð inni sem bæði stefnandi og stefndi gengust undir vegna lánasa mnings 24. nóvember 2006. Stefnandi hefur til stuðnings þessari kröfu vísað til reglu kröfuréttarins um að sá skuldari sem efnir kröfu sem ábyrgðarmaður öðlist við það endurkröfu á hendur þeim sem hefur gengist í ábyrgð með honum . Til marks um það að stef nandi hafi sannarlega efnt þá kröfu na sem hann og stefndi gerðust ábyrgðaraðilar að vegna lánasamningsins 24. nóvember 2006 vísar stef n andi til samnings sem ALMC hf., Laugar ehf. og Björn Leifsson, fyrirsvarsmaður stefnanda gerðu 22. desember 2012 um að La ugar ehf. keyptu kröfuréttindi ALMC hf. samkvæmt fyrrgreindum lánasamningi. Stefndi hefur krafist þess að kröfu stefnanda verði vísað frá. Hefur stefndi þá vísað til þess að í stefnu hafi skort á að efni samkomulagsins frá 22. desember 2012 væri lýst nána r, svo og hvernig hvernig stefnandi hafi staðið skil á greiðslum eftir því þannig að endurkrafa hefði stofnaðist á hendur stefnda. Telur stefndi jafnframt að ágallar nir sem voru á reifun málsins þegar það kom fyrst til umfjöllunar dóm stóla og lýst er í dóm i Hæstaréttar frá 8. desember 2016 í máli nr. 118/2016 eigi enn við um málatilbúnað stefnanda. Þá telur stefndi að málið hafi verið höfðað á röngu varnarþingi. Með úrskurði dóm ara sem þá fór með málið, dags. 18. maí 2018, hafnaði dóm urinn kröfu stefnda um frávísun. Að því er varðaði sjónarmið stefnda um að málið væri höfðað á röngu varnarþingi vísa ði dóm ari til þess að ákvæði 16.1 í lánssamningi Kaupþings banka hf. og Þrek Holding ehf., dags. 24. nóvember 2006, væri skýrt um að reka bæri mál um ágreining v egna lánssamningsins fyrir Héraðs dóm i Reykjavíkur. Þar sem stefnandi bygg ð i á því í málinu að hann sem sjálfskuldarábyrgðarmaður ætti endurkröfu á hendur samskuldara sínum þá þætti 22 ekki óvarlegt að líta svo á að hann gæti byggt á þessu ákvæði lánssamningsi ns, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands frá 1993, sem birtur væri á bls. 2340 í dóm asafni. Í þeim dóm i væri gengið verið út frá því að sjálfskuldarábyrgðarmaður, sem grei dd i skuldabréf, öðl að ist þann rétt á hendur samskuldurum sínum, sem kröfuhafi hefði átt, en sá réttur réðist þó framvegis af innbyrðis réttarsambandi skuldaranna. Þótt dóm ari þessa máls sé ekki bundinn af úrlausn fyrri dóm ara málsins hvað varðar þessa málsástæðu stefnda fyrir frávísunarkröfu hans , sbr. 3. mgr. 100. gr. laga nr. 91/ 1991, er tekið undir þær forsendur fyrri dóm ara málsins sem lýst er í þingbók um þetta atriði. Í bókun dóm ara í sama þinghaldi kemur einnig fram að dóm ari hafi munnlegum rökstuðningi fyrir niðurstöðu sinni um að hafna kröfu stefnda um frávísun málsins að öðru leyt i vegna vanreifunar , sbr. 3. mgr. 112. gr., einkum vísað til þess að með dóm i Hæstaréttar frá 8. desember 2016 í máli nr. 118/2016 hefði verið rakið að hvaða leyti málatilbúnaði stefnanda hafi verið áfátt í fyrri málshöfðun hans . Taldi dóm urinn en n fremur að stefnandi hefði að nokkru leyti bætt úr þeim annmörkum með nýrri stefnu sem fyrir lægi í málinu en m álatilbúnaðurinn væri þó ekki fyllilega skýr um öll málsatvik. Þar sem gagnaöflun hefði ekki verið lýst lokið taldi dóm ari aftur á móti ekki lok u fyrir það skotið að undir rekstri málsins gæti stefnanda tekist að draga fram heildstæðari mynd af tilurð meintrar kröfu sinnar, einkum því uppgjöri sem hann ræki kröfu sína til. Þá kæmi til greina að stefnandi leiddi vitni í sama skyni við aðalmeðferð m álsins. Við aðalmeðferð málsins 17. maí 2019 voru ekki leidd nein vitni af hálfu stefnanda. Stefnandi lagði hins vegar í kjölfar úrskurðar dóm ara um að hafna frávísunarkröfu stefnanda fram alls þrjú gögn til viðbótar í málinu við fyrirtöku 25. október 2018 . Þessi gögn voru yfirlýsing eigenda Lauga ehf. og eigenda stefnanda, dags. 22. október 2018, matsgerð vegna héraðs dóm smálsins E - 7455/2010 og ljósrit af skuldabréfi sem Laugar ehf. gáfu út til stefnanda 17. febrúar 2009, og þegar lá fyrir í málinu. Í yfir lýsingunni frá 22. október 2018, sem Björn Leifsson og Hafdís Jónsdóttir undirrita sameiginlega fyrir hönd Lauga ehf., en Björn einn fyrir hönd stefnanda, er fjallað frekar stefnanda í málinu. Eru þar rakin tildrög og atvik þ essa máls að ýmsu leyti. Þá er þar enn fremur lýst 23 nánar þeim atvikum sem leiddu til skuldauppgjörs Lauga ehf. og ÞS69 ehf. Er þar meðal annars rakið að 17. febrúar 2009 hafi Laugar ehf. greitt stefnanda viðskiptaskuld að fjárhæð kr. 94.726.372 með verðtry ggðu skuldabréfi án vaxta til 10 ára. Fyrsta afborgun hafi verið 5. október 2009. Þá segir að 4. september 2009 hafi stefnandi selt allar rekstrareignir til Lauga ehf. gegn yfirtöku skulda og greiðslu reiðufjár. Í yfirlýsingunni er síðan rakið að 5. októb er 2009 hafi Laugar ehf. greitt stefnanda fyrstu afborgun af skuldabréfinu frá 17. febrúar 2009. Fyrsta afborgun skuldabréfsins hafi numið kr. 10.021.525 en eftirstöðvar skuldabréfsins kr. 90.193.720. Þá kemur fram að 26. febrúar 2010 hafi Laugar ehf. grei tt kr. 6.000.000 inn á skuldabréfið. Eftir þá greiðslu hafi skuldabréfið staðið í kr. 87.614.154 . Einnig er rakið er rakið að 5. október 2010 hafi Laugar ehf. greitt skiptastjóra stefnanda þriðju afborgun af sama skuldabréfi að fjárhæð kr. 9.799.657 en ski ptastjóri hafi bókað hjá sér kr. 9.761.709. Fjórða afborgun af skuldabréfi nu frá 17. febrúar 2009 hafi svo verið greidd 5. október 2011 að fjárhæð kr. 10.294.235 en skiptastjóri hafi bókað hjá sér kr. 10.275.860. Eftirstöðvar skuldabréfsins hafi þá verið k r. 71.432.904. Laugar ehf. hafi síðan greitt fimmtu afborgunina að skuldabréfinu 5. október 2012 að fjárhæð kr. 11.456.733 og hafi eftirstöðvar skuldabréfsins þá numið kr. 62.919.939. Laugar ehf. hafi síðan 8. október 2013 greitt afborgun að fjárhæð kr. 10 .941.448 og 6. október 2014 að fjárhæð kr. 11.265.757 en þá hafi skuld Lauga ehf. samkvæmt skuldabréfinu staðið í 45.063.028. Í yfirlýsingunni er síðan rakið að samkomulagið frá 22. desember 2012 hafi leitt til þess að Laugar ehf. eignaðist báðar kröfur A LMC hf. á hendur þrotabúi stefnanda gegn greiðslu á kr. 350.000.000. Laugar ehf. hafi talið kröfuna samkvæmt lánasamningnum frá 24. nóvember 2006. Segir síðan í yfirlýsingunni að 21. janúar 2013 hafi Laugar ehf. greitt ALMC hf. umsamið kaupverð. Í kjölfar ið hafi verið boðað til skiptafundar í þrotabúi stefnanda þar sem gengið var frá niðurfellingu Hæstaréttarmálsins nr. 441/2012 og samþykkt að allt vörslufé í eigu stefnanda hjá skiptastjóra yrði greitt til ALMC hf. til að lækka skuld Lauga ehf. vegna kröfu kaupanna. Fyrsta greiðslan hafi borist til ALMC frá skiptastjóra þrotabús stefnanda 29. apríl 2013 að fjárhæð kr. 17.000.000 og hafi sú innborgun gengið til lækkunar á skuld Lauga ehf. ALMC hf. vegna kröfukaupanna. 19. júní 2013 hafi síðan borist önnur gre iðsla að fjárhæð kr. 24 2.000.000 frá skiptastjóra þrotabús stefnanda og síðan þriðja greiðslan 5. september 2013 að fjárhæð kr. 290.185 en allar hafi greiðslurnar gengið til lækkunar á skuld Lauga ehf. ALMC hf. vegna kröfukaupanna. Í yfirlýsingunni segir sí ðan að L augar ehf. og stefnandi hafi í mars 2014 gengið frá skuldauppgjöri sínu vegna ábyrgðar stefnanda á lánasamningnum frá 26. nóvember 2006 . Er því uppgjöri lýst að mestu með sama hætti og sundurliðun kröfugerðar stefnanda í stefnu. Í yfirlýsingunni er þó tilgreind sérstaklega sú breyting að tekin sé úr lið (vi) í stefnu skuld að fjárhæð kr. 13.283.369 sem byggi á matsgerð o g sé ekki háð neinu mati aðila. Í yfirlýsingunni segir að eini hluti uppgjörsins sem segja megi að sé matskenndur sé liður (vii) að fjárhæð kr. 29.330.531. Hann sé þó ,,ekki matskenndari en svo, að skiptastjóri Þrotabús ÞS69 ehf., taldi að auðgun Lauga ehf. vegna vaxtaleysis skuldabréfsins 17. febrúar 2009, hefði verið á bilinu kr. 24.675.430 til kr. 29.100.794. Stefndi brást við fra mlagningu yfirlýsingar innar með því að leggja fram bókun við fyrirtöku málsins 10. desember 2018. Í bókuninni kemur fram að samkvæmt lið (xxi) hafi Laugar ehf. eignast ,,báðar kröfur ALMC hf. á hendur eilt að önnur þessara krafna væri krafa samkvæmt skuldabréfi sem stefnandi krefur stefnda um greiðslu vegna í málinu. Enn fremur segir í bókuninni að á þessum tíma hafi Laugar ehf. einungis staðið í skuld við stefnanda samkvæmt skuldabréfi sem gefið var út 17. febrúar 2009 og hafi skuld Lauga ehf. við stefnanda þá numið kr. 62.919.939 samkvæmt lið (xx). Þá segir í bókuninni: ,,Með vísun til þeirra málsástæðna sem reifaðar eru í greinargerð stefnda á bls. 7 getur verið um það að tefla að stefnandi hafi á þe ssum tíma greitt vegna sjálfsskuldarábyrgðar sinnar framangreinda fjárhæð og síðan með vörslufé frá skiptastjóra kr. 19.290.185 á tímabilinu 14. apríl 2013 til 2. september 2013, sbr. liði (xxiii), (xxiv) og (xxvi). Heildargreiðsla stefnanda til Lauga ehf . á þessum tíma með skuldajöfnuði vegna sjálfsskuldarábyrgðar sinnar getur því að hámarki talist hafa verið kr. 82.210.124 en ekki kr. 114.016.557 eins og getgátur eru uppi um í greinargerðinni. Að öðru leyti er vísað til greinargerðar stefnda um allar mál sástæður og Í málatilbúnaði sínum um uppgjör kröfunnar sem stefnandi krefur nú stefnda um greiðslu á sem meðábyrgðarmann sinn að kröfunni hefur hann byggt á því að hann hafi gert upp alls kr. 206.039.636 vegna ábyrgðar sinnar. Um það uppgj ör 25 hafur hann vísað til sex greiðslna sem hann hefur tilfært í stefnu og koma einnig fram í yfirlýsingu stefnanda og Lauga ehf., dags. 22. október 2018 . S tefnandi vísar í fyrsta lagi til þess að með vörslufé stefnanda hjá skiptastjóra á tímabilinu 24. apr íl 2013 til 2. september 2013 hafi verið greiddar kr. 19.290.185 inn á skuld Lauga ehf. við ALMC hf. árið 2013, sbr. yfirlýsingu stefnanda og Lauga ehf., dags. 22. október 2018. Hvað þennan lið kröfunnar varðar þá bera gögn málsins með sér að fjárhæð þess a lið a r svari til fjárhæða sem inntar voru af hendi með þremur greiðslum stefnanda til ALMC hf., af reikningi stefnanda hjá skiptastjóra, sbr. yfirlýsingu frá 21. janúar 2013 og skilareikning skiptastjóra, þ.e. 17.000.000 krónur hinn 29. apríl 2013, 2.000. 000 krónur hinn 19. júní 2 0 13 og 290.185 krónur hinn 5. september 2013. Af málatilbúnaði stefnanda og gögnum málsins verður hins vegar ekki rá ðið hva ða kröfum þessum greiðslum var ætlað að standa skil á. Hafi greiðslurnar verið inntar af hendi í þágu Lauga ehf. vegna skuldar Lauga ehf. við ALMC hf. samkvæmt láninu að fjárhæð kr. 350.000.000 sem ALMC ehf. veitti Laugum ehf. til að félagið gæti keypt kröfurnar sem kaupsamningur Lauga og ALMC frá 22. desember 2012 tók ti l, verður að telja að sérstök nauðsyn hafi borið til þess að gera grein fyrir því hvernig greiðslunum var ráðstafað . Í þessu sambandi verður að hafa í huga að Laugar ehf. voru með samningnum frá 22. desember 2012 ekki aðeins að kaupa kröfur ALMC hf. á hendur stefnanda vegna ábyrgðar hans á lánasamningnum frá 24. nóvember 2006, heldur einnig aðrar kröfur og kröfuréttindi sem ALMC hf. átti á hendur stefnanda og á hendur Þreki Holding ehf. og Birni Leifssyni og tilgreindar voru í viðauka 1 við samninginn. Þar á meðal voru kröfur á hendur stefnanda samkvæmt lánasamningi 13. júní 2008 að fjárhæð 57.000.000. Af málatilbúnaði stefnanda og gögnum málsins verður hins vegar ekki ráðið hvaða kröfur voru greiddar með millifærslum af reikningi stefnanda hjá skiptastjóra . Verður því að telja að þessi kröfuliður sé vanreifaður. S tefnandi hefur í öðru lagi vísað til þess að Laugar ehf. hafi 8. október 2013 greitt ALMC hf. afborgun af s kuld sinni við ÞS69 ehf. samkvæmt skuldabréfi frá 17. febrúar 2009 að fjárhæð kr. 10.941.448 . Enn fremur kveður stefnandi að Laugar ehf. hafi greitt aðra afborgun til ALMC hf. af sama skuldabréfi 5. október 2014 að fjárhæð kr. 11.265.757 . Hefur stefnandi í því sambandi vísað til 26 kröfulýsingar sinnar í þrotabú Þrek holding ehf., dags. 3. mars. 2014, sbr. yfirlýsingu stefnanda og Lauga ehf. frá 22. október 2018 sem áður er nefnd. Hvorki verður hins vegar ráðið að umræddri kröfulýsingu með hvaða hætti sú fjárh æð sem stefnandi vísar til að þessu leyti hafi verið greidd né hvernig hún hafi verið fundin. Verður því ekki séð að nægileg grein hafi verið gerð fyrir þessum kröfulið. Þá hefur stefnandi í þriðja lagi byggt á því að hann hafi staðið skil á greiðslu með skuld Lauga ehf. á viðskiptareikningi að fjárhæð kr. 14.868.796. Af hálfu stefnda hefur verið bent á í greinargerð að engin gögn hafi verið lögð fram um tilvist þessarar kröfu eins og t.d. á hverju hún byggir, stofnun hennar eða aðrar haldbærar upplýsingar . Þá hafi kröfunnar ekki verið getið í bókum stefnanda við gjaldþrotið . Að mati dóm sins verður ekki annað séð en að athugasemdir stefnda um að málatilbúnaður stefnanda sé haldinn annmörkum um þennan lið eigi við rök að styðjast. Þá er ekki að sjá að stefn andi hafi að neinu leyti bætt úr þessum annmörkum með þeim gögnum sem hann lagði fram í kjölfar synjunar fyrri dóm ara málsins á frávísun. Í fjórða lagi hefur stefnandi um uppgjör sitt vísað til þess að hann hafi greitt hluta af kröfunni með skuldajöfnun við greiðslu eftirstöðva skuldabréfs frá 17. febrúar 2009 að fjárhæð kr. 44.893.365 . Stefndi hefur hvað þennan þátt varðar haldið því fram að þessi fjárhæð sé algerlega vanreifuð í málatilbúnaði stefnanda og engin grein sé gerð fyrir því hvernig og hvers vegna slík greiðsla eigi að hafa verið innt af hendi . Dóm urinn getur tekið undir þessar athu gasemdir. A ð mati dóm sins verður enn fremur ekki ráðið að stefnandi hafi bætt úr þessum annmarka með framlagningu frekari gagna. Þannig verður ekki séð að gerð sé g rein fyrir þessari greiðslu í yfirlýsingunni frá 22. október 2018 sem áður er vitnað til. Verður því að telja að þessi liður kröfunnar sé vanreifaður. Að því varðar fimm t a lið kröfugerðar stefnanda um að hann hafi greitt kostnað vegna skiptameðferðar ste fnanda að fjárhæð kr. 62.220.213 og sjötta lið kröfugerðarinnar um að stefnandi hafi greitt kr. 42.559.873 með skuldajöfnuði og lúkningu allra krafna vegna riftunarmála þrotabús stefnanda á hendur Laugum ehf. þá er hvorki að finna lýsingu í málatilbúnaði s tefnanda né gögnu m málsins að öðru leyti því hvernig umrædd fjárhæð sé fundin eða hvernig og á hvaða 27 forsendum ofangreindar greiðslur hafi verið inntar af hendi. Loks fær dóm urinn ekki ráðið af málatilbúnaði stefnanda eða gögnum málsins með hvaða hætti Bjö rn Leifsson hafi greitt sjálfskuldarábyrgð sína vegna lánsins frá 24. nóvember 2006 en í málatilbúnaði stefnanda er byggt á því að svo sé. Með vísan til þess sem að framan er rakið telur dóm urinn ekki liggja fyrir með nægilega skýrum hætti í málatilbúnaði stefnanda hvernig uppgjöri hans á kröfunni sem endurgreiðslukrafa hans á hendur stefnda sem ábyrgðarmanni byggist á hafi verið háttað. Þótt stefnandi hafi vísað til sex liða í kröfugerð sinni að þessu leyti telur dóm urinn að hann hafi ekki gert nægilega g rein fyrir neinum þeirra. Að mati dóm sins eru þetta svo verulegir annmarkar á málatilbúnaði stefnanda að óhjákvæmilegt er að vísa málinu frá dóm i. Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfileg a ákveðinn, með tilliti til umfangs málsins, kr. 1.500.000. Er virðisaukaskattur þá meðtalinn í þeirri upphæð. Kjartan Bjarni Björgvinsson héraðs dóm ari kveður upp þennan úrsk urð , að gættu ákvæði 115. gr. laga nr. 91/1991. Dóm ari málsins tók við meðferð þess í mars 2019 en hafði fram að þeim tíma engin afskipti af málinu. Ú RS KURÐARORÐ : Kröfu stefnanda ÞS69 ehf., er vísað frá dóm i. Stefnandi greiði stefnda, Guðmundi Ágústi Péturssyni, kr. 1.500.000 í málskostnað. Kjartan Bjarni Björgvinsson (sign.)