Stefnandi krafðist viðurkenningar á eignarétti sínum að bifreið af gerðinni Jeep Willys, árgerð 1946, og að stefndi yrði dæmdur til að afhenda stefnanda bifreiðina að viðlögðum dagsektum. Stefnandi vísaði m.a. til þess að hann væri skráður eigandi bifreiðarinnar í bifreiðaskrá Creditinfo en fyrir dóminum var leitt í ljós að sú skráning endurspeglaði ökutækjaskrá Samgöngustofu. Dómurinn vísaði til þess að fyrir lægi að annar maður hefði haft umráð bifreiðarinnar árin 1983-1985 og komið fram sem eigandi hennar gagnvart stjórnvöldum og vátryggjanda. Samtímagögn styddu því fullyrðingar stefnda um að hann hefði verið í góðri trú um að þriðji maður væri eigandi bifreiðarinnar þegar hún komst í vörslur hans í árslok 1985. Þá taldi dómurinn gögn málsins ekki styðja fullyrðingar stefnanda um að stefndi hefði náð umráðum yfir bifreiðinni með óráðvandlegu atferli, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga um hefð, eða að stefndi hafi einungis haft bifreiðina að láni frá stefnanda eða til geymslu, sbr. 3. mgr. 2. gr. sömu laga. Þá var litið til þess að bifreiðin hefði verið afskráð í ökutækjaskrá frá árinu 1989. Hefði stefndi því, hvað sem liði óvissu um samskipti stefnanda og þriðja mannsins, unnið hefð á bifreiðinni þar sem stefnandi hefði ekki hafist handa við að sækja rétt sinn á hendur stefnda fyrr en í fyrsta lagi við höfðun héraðsdómsmáls nr. A-3/2011, sem þó var höfðað af öðrum aðila.