Ágreiningur var um hvort gagnstefndi, þ.e. stefnandi málsins, hefði vanefnt skyldur sínar samkvæmt kaupsamningi og eftir atvikum hvort leiða mætti ætlaðar vanefndir hans út frá öðrum samningum á milli aðila, og ef svo væri, hvort þær vanefndir væru svo verulegar að þær gætu réttlætt riftun aðalstefnda á kaupunum. Taldi dómurinn ekki unnt að fallast á það með aðalstefnda að gagnstefndi hefði vanefnt, eða myndi fyrirsjáanlega vanefna, samningsskyldur sínar gagnvart aðalstefnda, eða að slíkar vanefndir væru svo fyrirsjáanlegar að réttlætt gæti riftun aðalstefnda á kaupunum. Aðalstefndi var því dæmdur til útgáfu afsals að viðlögðum dagsektum að fjárhæð kr. 50.000 á dag, en gagnstefndi var sýknaður af kröfu um staðfestingu riftunar á kaupsamningi aðila. Þá var aðalstefnda gert að greiða gagnstefnanda málskostnað vegna hvoru tveggja aðalsakar og gagnsakar.