Stefnandi krafðist ógildingar ákvarðana stefnda um stöðvun byggingarframkvæmda annars vegar og niðurfellingu byggingarleyfis hins vegar. Þá krafðist hann ógildingar tveggja úrskurða úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem fyrrgreindar ákvarðanir voru staðfestar. Loka krafðist hann þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna fyrrgreindra ákvarðana auk þess sem hann krafðist miskabóta úr hendi stefnda vegna meðferðar máls hans hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að byggingarfulltrúa stefnda hefði verið heimilt að stöðva framkvæmdir og fella byggingarleyfi stefnanda úr gildi þar sem viðkomandi mannvirki fór yfir hámarkshæð samkvæmt deiliskipulagi og lóðarblaði fyrir svæðið. Þá var talið að dráttur á meðferð máls stefnanda hefði átt sér eðlilegar skýringar og m.a. helgast af því að stefnandi sjálfur leitaði til fyrrgreindar úrskurðarnefndar, umboðsmanns Alþingis o.fl. Þar sem stefndi var ekki talin hafa brotið gegn ákvæðum laga nr. 160/2010 um mannvirki eða stjórnsýslulaga nr. 37/1993 var kröfum um viðurkenningu á skaðabótaskyldu sömuleiðis hafnað svo og kröfu um miskabætur.
Stefnda gert að greiða stefnendum 1.413.859 krónur í skaðabætur vegna framkvæmda stefnda á lóð stefnenda. Stefndi er sýkn af meirihluta krafna stefnenda um annað beint og óbeint fjártjón.
Fasteignasali og fasteignasala hans dæmd skaðabótaskyld vegna ráðstöfunar greiðslna af fjárvörslureikningi inn á reikning annars lögaðila en seljanda án þess að gera kaupendum grein fyrir að seljandi gæti ekki tekið við greiðslum inn á sinn eigin reikning, en fjármunirnir töpuðust allir.
Í málinu var ákært fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Slík háttsemi var ekki talin sönnuð. Minniháttar líkamsárás, sbr. 1. mgr. 217. gr. laganna var talin fyrnd.
Aðilar deildu um uppgjör samnings í tengslum við þjónustu sem A veitti B en krafa A tók mið af átta ógreiddum reikningum sem sendir höfðu verið B mánaðarlega á nánar tilgreindu tímabili. B krafðist sýknu á þeim forsendum að samið hafi verið um fasta greiðslu að hámark 15 milljónum króna og að honum bæri ekki að greiða reikninga A sem væri umfram þá fjárhæð. Þá reisti hann kröfur sínar á því að galli hefði verið á verki A. Í dómi héraðsdóms var B ekki talinn hafa tekist sönnun þess að samningur aðila væri annars efnis en hann bar með sér og því lagt til grundvallar að samið hefði verið um að A sendi B reikning mánaðarlega. Þá var talið ósannað að galli hefði verið á verki A. Á hinn bóginn voru B dæmdur afsláttur að álitum vegna tafa á verkinu og þess að kostnaður við verkið hafði farið verulega fram úr áætlun.