Úrskurður kærunefndar útboðsmála í máli nr. 47/2023, sem var kveðinn upp 1. nóvember 2024 var ógiltur þar sem ekki var talið að stefnandi hefði brotið gegn lögum nr. 120/2016 um opinber innkaup með kaupum á læknifræðilegum myndgreiningum á grundvelli ótímabundinna samninga sem gerðir voru áður en lögin tóku gildi.
Maður, sem ekki kom fyrir dóm, sakfelldur fyrir fjársvik og dæmdur til eins mánaðar skilorðsbundinnar fangelsisvistar, en um hegningarauka var að ræða.
Ákærða var sakfelld fyrir m.a. þjófnað, nytjastuld, akstur undir áhrifum vímuefna án ökuréttinda og fyrir vörslur fíkniefna. Var henni gert að sæta fangelsi í 9 mánuði og hún svipt ökurétti ævilangt.
Ákærði var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot sem hann játaði en sýknaður af fíkniefnalagabroti því sem hann neitaði sök í. Dæmdur til að sæta fangelsi í 60 daga. Þá var hann dæmdur til að sæta sviptingar ökuréttar ævilangt auk þess sem fíknefni voru gerð upptæk.
Ákærði var sakfelldur fyrir gripdeild, skjalafals, tilraun til skjalafals, og umferðarlagabrot. Var honum gert að sæta 3 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára ásamt því að vera sviptur ökurétti í 5 ár.
Maður sakfelldur fyrir ýmiss brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum og dæmdur til 18 mánaða fangelsisvistar. Ævilöng svipting ökuréttar var áréttuð. Einum ákærulið og einkaréttarkröfum var vísað frá dómi.
Ákærða var sakfelld fyrir brot gegn umferðarlögum, almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni og dæmd í sjö mánaða fangelsi, en þar af voru fjórir mánuðir skilorðsbundnir, og svipt ökurétti ævilangt.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur úr slysatryggingu ökumanns og eiganda vegna tímabundins atvinnutjóns, sem miðaðist við meðaltekjur hans á þriggja mánaða tímabili í næsta aðdraganda slyssins. Hafnað var m.a. þeim málatilbúnaði stefnda að réttara væri að miða við meðaltekjur hans á þriggja ára tímabili.
Aðalverktaki höfðaði mál á hendur undirverktaka, iðnmeistara og tryggingarfélagi þeirra til þess að sækja skaðabætur vegna galla á verki undirverktaka við nýbyggingu, sem stefnandi sem aðalverktaki bar ábyrgð á. Stefnandi byggði kröfu sína yfirmatsgerð sem hafði verið unnin í dómsmáli sem var annars vegar milli stefnanda sem aðalverktaka og hins vegar aðalverkaupa. Stefndu höfðu ekki verið aðilar að því mati. Talið var að matsgerð unnin í máli sem stefndu hefðu ekki átt aðild að gæti ekki verið sönnunargagn í máli gegn þeim. Af þeim sökum voru stefndu sýknir af kröfu stefnanda.