Stefnandi krafðist viðurkenningar á eignarétti sínum að bifreið af gerðinni Jeep Willys, árgerð 1946, og að stefndi yrði dæmdur til að afhenda stefnanda bifreiðina að viðlögðum dagsektum. Stefnandi vísaði m.a. til þess að hann væri skráður eigandi bifreiðarinnar í bifreiðaskrá Creditinfo en fyrir dóminum var leitt í ljós að sú skráning endurspeglaði ökutækjaskrá Samgöngustofu. Dómurinn vísaði til þess að fyrir lægi að annar maður hefði haft umráð bifreiðarinnar árin 1983-1985 og komið fram sem eigandi hennar gagnvart stjórnvöldum og vátryggjanda. Samtímagögn styddu því fullyrðingar stefnda um að hann hefði verið í góðri trú um að þriðji maður væri eigandi bifreiðarinnar þegar hún komst í vörslur hans í árslok 1985. Þá taldi dómurinn gögn málsins ekki styðja fullyrðingar stefnanda um að stefndi hefði náð umráðum yfir bifreiðinni með óráðvandlegu atferli, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga um hefð, eða að stefndi hafi einungis haft bifreiðina að láni frá stefnanda eða til geymslu, sbr. 3. mgr. 2. gr. sömu laga. Þá var litið til þess að bifreiðin hefði verið afskráð í ökutækjaskrá frá árinu 1989. Hefði stefndi því, hvað sem liði óvissu um samskipti stefnanda og þriðja mannsins, unnið hefð á bifreiðinni þar sem stefnandi hefði ekki hafist handa við að sækja rétt sinn á hendur stefnda fyrr en í fyrsta lagi við höfðun héraðsdómsmáls nr. A-3/2011, sem þó var höfðað af öðrum aðila.

Stefnandi, einkahlutafélag, stefndi fyrrverandi starfsmanni sínum og einkahlutafélagi, til greiðslu skaðabóta en í ljós kom að greiðslukort stefnanda hafði verið notað til auglýsingakaupa á vefnum Facebook fyrir aðra aðila en stefnanda. Stefndu gengust við því að greiðslukort stefnanda hefði verið notað fyrir mistök en dómurinn lagði til grundvallar að sú háttsemi, að halda áfram auglýsingakaupum án þess að grennslast fyrir um það hvernig greitt hefði verið fyrir þau, fæli að lágmarki í sér stórkostlegt gáleysi. Var ekki talið unnt að fallast á að lækka ætti skaðabætur eða fella þær niður á grundvelli sjónarmiða um meðábyrgð. Þá var háttsemin ekki talin í nægjanlegu samhengi við störf stefnda fyrir stefnanda til að unnt væri að beita 1. mgr., sbr. 3. mgr. 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefndu mótmæltu því ekki að auglýsingakaupin hefðu að stærstum hluta verið í þágu hins stefnda einkahlutafélags og var það dæmt ásamt starfsmanninum fyrrverandi til greiðslu skaðabóta að frádreginni innborgun og kröfu vegna skuldajafnaðar. Var upphaf dráttarvaxta miðað við það tímamark er mánuður var liðinn frá birtingu stefnu vegna fyrri málshöfðunar stefnanda á hendur stefndu. Voru stefndu jafnframt dæmd til að greiða stefnanda málskostnað óskipt.

Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Þá var ákærði dæmdur til að greiða brotaþola bætur og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Deilt var um rétt stefnanda til skaðabóta vegna viðgerðar stefnda á bátsvél. Byggði stefnandi annars vegar á því að ekki hafi verið forsvaranleg ákvörðun að gera við vélina í stað þess að setja nýja vél í bátinn og hins vegar á því að vélin hafi verið í notkun í tiltölulega skamman tíma eftir viðgerðina og þar til hún gaf sig. Þá vísaði stefnandi til ákvæða laga um lausafjárkaup en dómurinn taldi þau ekki eiga við í málinu. Komist var að þeirri niðurstöðu að það hafi einungis verið á færi stefnanda sem eiganda bátsins að taka ákvörðun um það að láta setja nýja vél í bátinn. Þá voru fyrirliggjandi gögn ekki talin benda til þess að viðgerð stefnda hafi verið ófullnægjandi heldur hafi vélin þvert á móti verið gangfær við afhendingu til stefnanda og við veiðar á hans vegum vorið og sumarið 2019. Um ástæður þess að vélin gaf sig vorið 2020 taldi dómurinn ekki unnt að fullyrða með vissu og var stefndi því sýknaður af dómkröfum stefnanda.